گویند کسان بهشت با حور خوش است

من می گویم که آب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار

آواز دهل شنیدن از دور خوش است

                                                    فکر کنم خیام

ذهن ها پر کار می ماند اگر نانی بود

دست های  کوچکی در بازی هو هوی باد

گرم در پیکار می ماند اگر نانی بود

در گذار از کوچه های سرد و بی مهر نیاز

خنده ها سر شار می ماند اگر نانی بود

چشم های دوره گرد و دست های تن فروش

گرمی بازار می ماند اگر نانی بود

انتهای چیزی که عاشقان را هلاک می کند، تنها قسمتی از ابتدای رنج من است.اگر گوش راهبر کاروان عشق ، آه دردآلود من - که ناشی از رنج و بیماری رسیده به وجودم است -را بشنود هر آینه به یاد بیچارگی کسانی می افتد  که از کاروان جای مانده اند در حالی که شتران با آوای رحیل پیش افتاده اند.

برگرفته از کتاب فروغ رخ ساقی(ترجمه قصیده تائیه کبری-اکرم جودی نعمتی)

قوت غالب ملال می باشد                            شکرحق  کان حلال می باشد

هرچه بوده است اندراین ایام                        همه اش قیل و قال می باشد

با کلاس و کتابخانه و درس                         آرزو ها زلال می باشد

روز کنکور و پای میز  حساب                           آرزو چون زغال می باشد

بگذریم از کلاس و درس و کتاب                  کاخذ مدرک محال می باشد

چون اتم در رسانه ها پیداست                        سخن از هسته مال می باشد

هر که با هسته ای زراعت کرد                        گندمش چون بلال می باشد

هر که بر هسته ای سواری کرد                         قاطرش چون غزال می باشد

هر که از هسته چیزی ساخت                           فرد خیلی با حال می باشد

هر که با هسته ای عداوت داشت                       عمر او بر زوال می باشد

الغرض این همه غرور و سرور                         مال هسته است که مال می باشد

شد مسلم که حق ما چه بود                          حق ما در جدال می باشد

گاو و گوسفند  چونکه کمیاب است                شام امشب شغال می باشد

بس کنیم این همه چرند و پرند

از حرف زدن خسته شدم.

بیا ببین که تنیدم به دور بستر خویش

اسیر شام سیاهم جدا ز اختر خویش

نه آرزوی وصالست و نی امید فراق

عجب مراست از این بخت شوم ابتر خویش

هنوز گم شده ام در میان خاطره ات

هنوز گم شده ام با خیال دلبر خویش

تکیده ام چو خسی بر زمین باور ها

به باد داده ام این بی اساس باور خویش

اگر که کار تو امروز بی وفایی شد

چه جای شکوه که ماییم و بار کیفر خویش

نهایت غم ما گرچه بیش از این باشد

ولی خوشم که گرفتم غم تو در بر خویش

در این غزل که سرودم تورا به یاد سپردم                    سپردمت که بمانی اگرچه خویش بمردم

منی که در همه عمرم ، عزیز چون تو ندیدم                 به روزگار جدایی چه رنجها که نبردم

به گوشه های سکوتم به لحظه های خموشم                چه بی بهانه شکستم ، چه عاشقانه فسردم

کنون که در دل دردم، هنوز اسم تو باقیست                چه سود اگر که بماندم، چه حیف اگر که بمردم

به هر بهانه که می شد ، غزل برای تو گفتم                    در این غزل که سرودم ، مدام نام تو بردم

تو با سازت برام آهنگ ساختی         منو با غصه هات همرنگ ساختی

ولی افسوس آهنگت سیاهه              برا من از سیاهی رنگ ساختی

بهم گفتی برو برگرد دوباره           دوندیم و ازم آونگ ساختی

چه کردم با تو و با من چه کردی      که از من شاعری دلتنگ ساختی

من اینجوری نبودم روز اول           تو جنگیدی و مرد جنگ ساختی