که سراسر عجبند

   که سراسر نازند

      مردم پستی که در حضور خرمن

                                     بر ردای گندم

                                  چون سگان می تازند....

 یکجهان بی زاری

 یکجهان بیزاری...

هرچی جلوی خودم رو گرفتم که راجع به این شعر حرفی نزنم ، نشد. "امروز ذهنم پر است از یک...."

این یکی از قشنگترین اشعار عاشقانه ای است  که تا به حال شنیده ام.

قشنگیش به سادگیشه، به صداقتشه.بهتر بگم ، تنها یه عاشق می تونه این حرف رو بزنه. برای این حرفم دلیل می آورم.

(ساده ترین دلیل اینه که هر چی عشق بیشتر باشه عاشق ،عاشقتر می شه و هر چی فرد عاشقتر بشه اون وقت لطیف تر میشه. البته لطافت عاشق کاردستش می ده چرا که معشوقش رو ازش میگیره. به عبارت دیگر وقتی انسان عاشق یک زیبایی میشه چون عاشق اون "زیبایی" است ، اون زیبایی رو هرجای دیگه هم که ببینه مجذوب میشه . پس کم کم وابستگیش به معشوق اولیش کم میشه. در بسیاری از متون عاشقانه ادبی و متون فلسفی (از رساله ضیافت افلاطون گرفته تا لیلی و مجنون نظامی تا منطق الطیر عطار) همه قائل به این هستند که عشق به یک زیبایی(زیبایی ظاهری یا اخلاقی یا معرفتی) باعث میشه که چشم عاشق در جهان به دنبال اون زیبایی بگرده و با مشاهده و وصال زیبایی های زیباتر به تدریج از ارادت اون به معشوقش کاسته بشه.نتیجه این نظریه اینه که عاشق همیشه عاشق خواهد بود و دائما در حال تکامل و تعالی است ولی معشوق موقتی است و دائم از اهمیتش کم میشه.)

ولی من زیاد به این مقدمات کار ندارم .هرچند که همیشه گفتم خوش به حال عاشق و بد به حال معشوق که فقط یه بهونه و ابزار برای تحریک و احیای قلب خفته عشاقشه.(البته اون دسته از کسانی که دیگران به خاطر امیال و غریضه های شهوانی اون ها رو دوست دارند اون ها هیچوقت نگران نباشند چون حتی اگر عاشقاشون رفتنی هم باشند ، بالاخره آدم های هوس باز زیادی با اون ها برخورد خواهند کرد و همون رابطهعاشقانه ادامه خواهد داشت.)

در هر حال من این شعر و دوست دارم چون بهم یاد میده چه جوری باید عاشقی کنم....

ذهنم پر است.

از یک مادیان و کره اش!

فردا برایت شعری عاشقانه خواهم نوشت......

                                                               مرحوم حسین پناهی