از حرف زدن خسته شدم.

بیا ببین که تنیدم به دور بستر خویش

اسیر شام سیاهم جدا ز اختر خویش

نه آرزوی وصالست و نی امید فراق

عجب مراست از این بخت شوم ابتر خویش

هنوز گم شده ام در میان خاطره ات

هنوز گم شده ام با خیال دلبر خویش

تکیده ام چو خسی بر زمین باور ها

به باد داده ام این بی اساس باور خویش

اگر که کار تو امروز بی وفایی شد

چه جای شکوه که ماییم و بار کیفر خویش

نهایت غم ما گرچه بیش از این باشد

ولی خوشم که گرفتم غم تو در بر خویش

در این غزل که سرودم تورا به یاد سپردم                    سپردمت که بمانی اگرچه خویش بمردم

منی که در همه عمرم ، عزیز چون تو ندیدم                 به روزگار جدایی چه رنجها که نبردم

به گوشه های سکوتم به لحظه های خموشم                چه بی بهانه شکستم ، چه عاشقانه فسردم

کنون که در دل دردم، هنوز اسم تو باقیست                چه سود اگر که بماندم، چه حیف اگر که بمردم

به هر بهانه که می شد ، غزل برای تو گفتم                    در این غزل که سرودم ، مدام نام تو بردم