در این غزل که سرودم تورا به یاد سپردم                    سپردمت که بمانی اگرچه خویش بمردم

منی که در همه عمرم ، عزیز چون تو ندیدم                 به روزگار جدایی چه رنجها که نبردم

به گوشه های سکوتم به لحظه های خموشم                چه بی بهانه شکستم ، چه عاشقانه فسردم

کنون که در دل دردم، هنوز اسم تو باقیست                چه سود اگر که بماندم، چه حیف اگر که بمردم

به هر بهانه که می شد ، غزل برای تو گفتم                    در این غزل که سرودم ، مدام نام تو بردم