ضیافت

shwola — Thu, 29 Oct 2009 05:23:53 GMT

به شعر گم شده ام در حضور شاعر ها

که خسته گشته ام از گیر و گور شاعر ها

به چَرت و پَرت خودم خوش ولی گریزانم

ز شعر و شاعری و آن غرور شاعر ها

shwola — Tue, 13 Oct 2009 10:25:18 GMT

بالاخره بعد از ۱۰ تا شعر سیاسی تونستم یه شعر شخصی هم بگم ، ممکنه یکم ایراد داشته باشه اما به خاطر دلایل کاملا شخصی ! مجبورم به جای شعرهای سیاسیم این شعر رو بنویسم.

دلم گرفته در این روز های تنهایی

دلم گرفته و حس می کنم که اینجایی

چه روزها که به یادت نشستم و گفتم

مگر شبی به تلافی به خواب من آیی

به میهمانی من آیی و به لبخندی

حضور خلوت انس مرا بیارایی

تفقدی کنی و صحبتی ولو اندک

که دل ز کودک دلبند خویش بربایی

ولی تو رفتی و ایام یک به یک طی شد

نمانده جز غم دوری و نا شکیبایی

دگر به خواب ببینم تورا که خوابم را

معطر از دم مشکین خویش بنمایی

مگر به خواب ببینم دوباره خوابت را

مگر به خواب ببینم دوباره اینجایی

shwola — Tue, 03 Feb 2009 14:52:09 GMT

گویند کسان بهشت با حور خوش است

من می گویم که آب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار

آواز دهل شنیدن از دور خوش است

فکر کنم خیام

shwola — Sun, 30 Nov 2008 12:05:29 GMT

چشم ها بیدار می ماند اگر نانی بود

ذهن ها پر کار می ماند اگر نانی بود

دست های کوچکی در بازی هو هوی باد

گرم در پیکار می ماند اگر نانی بود

در گذار از کوچه های سرد و بی مهر نیاز

خنده ها سر شار می ماند اگر نانی بود

چشم های دوره گرد و دست های تن فروش

گرمی بازار می ماند اگر نانی بود

shwola — Tue, 28 Oct 2008 13:34:18 GMT

بعد از مدتها می خواستم چند خط بنویسم ولی چند روز پیش که قصیده تائیه ابن فارض رو می خوندم به چند بیت برخورد کردم که خیلی .... نمی تونم وصفش کنم. در هر حال ابیات ۱۶و۱۷و ۱۸:

انتهای چیزی که عاشقان را هلاک می کند، تنها قسمتی از ابتدای رنج من است.اگر گوش راهبر کاروان عشق ، آه دردآلود من - که ناشی از رنج و بیماری رسیده به وجودم است -را بشنود هر آینه به یاد بیچارگی کسانی می افتد که از کاروان جای مانده اند در حالی که شتران با آوای رحیل پیش افتاده اند.

برگرفته از کتاب فروغ رخ ساقی(ترجمه قصیده تائیه کبری-اکرم جودی نعمتی)

shwola — Tue, 15 Jul 2008 04:47:18 GMT

قوت غالب ملال می باشد شکرحق کان حلال می باشد

هرچه بوده است اندراین ایام همه اش قیل و قال می باشد

با کلاس و کتابخانه و درس آرزو ها زلال می باشد

روز کنکور و پای میز حساب آرزو چون زغال می باشد

بگذریم از کلاس و درس و کتاب کاخذ مدرک محال می باشد

چون اتم در رسانه ها پیداست سخن از هسته مال می باشد

هر که با هسته ای زراعت کرد گندمش چون بلال می باشد

هر که بر هسته ای سواری کرد قاطرش چون غزال می باشد

هر که از هسته چیزی ساخت فرد خیلی با حال می باشد

هر که با هسته ای عداوت داشت عمر او بر زوال می باشد

الغرض این همه غرور و سرور مال هسته است که مال می باشد

شد مسلم که حق ما چه بود حق ما در جدال می باشد

گاو و گوسفند چونکه کمیاب است شام امشب شغال می باشد

بس کنیم این همه چرند و پرند

shwola — Wed, 11 Jun 2008 14:33:18 GMT

از حرف زدن خسته شدم.

بیا ببین که تنیدم به دور بستر خویش

اسیر شام سیاهم جدا ز اختر خویش

نه آرزوی وصالست و نی امید فراق

عجب مراست از این بخت شوم ابتر خویش

هنوز گم شده ام در میان خاطره ات

هنوز گم شده ام با خیال دلبر خویش

تکیده ام چو خسی بر زمین باور ها

به باد داده ام این بی اساس باور خویش

اگر که کار تو امروز بی وفایی شد

چه جای شکوه که ماییم و بار کیفر خویش

نهایت غم ما گرچه بیش از این باشد

ولی خوشم که گرفتم غم تو در بر خویش

shwola — Sun, 01 Jun 2008 05:21:18 GMT

در این غزل که سرودم تورا به یاد سپردم سپردمت که بمانی اگرچه خویش بمردم

منی که در همه عمرم ، عزیز چون تو ندیدم به روزگار جدایی چه رنجها که نبردم

به گوشه های سکوتم به لحظه های خموشم چه بی بهانه شکستم ، چه عاشقانه فسردم

کنون که در دل دردم، هنوز اسم تو باقیست چه سود اگر که بماندم، چه حیف اگر که بمردم

به هر بهانه که می شد ، غزل برای تو گفتم در این غزل که سرودم ، مدام نام تو بردم

shwola — Tue, 22 Apr 2008 14:43:34 GMT

بی مناسبت:

تو با سازت برام آهنگ ساختی منو با غصه هات همرنگ ساختی

ولی افسوس آهنگت سیاهه برا من از سیاهی رنگ ساختی

بهم گفتی برو برگرد دوباره دوندیم و ازم آونگ ساختی

چه کردم با تو و با من چه کردی که از من شاعری دلتنگ ساختی

من اینجوری نبودم روز اول تو جنگیدی و مرد جنگ ساختی

این هم بهاریه خودم

shwola — Sun, 02 Mar 2008 10:33:18 GMT

الحق که خاطرتو مرا شاد می کند وین جان خسته را زغم آزاد می کند

هرگوشه ای که صحبت محبوب می شود ما ییم و این دلی که زتو یاد می کند

با هر بهانه حرف تو را پیش می کشد با هر ترانه از تو قلمداد می کند

در کارعشق مانده و پاپس نمی کشد داد از دلی که این همه بیداد می کند

"آید بهار و پیرهن بیشه نو شود" بیچاره چون منی که غمش زاد می کند